Als zelfs een vreemde je manipuleerd

Het is me weer gebeurd.

Ik ben gemanipuleerd.

Ik had het kunnen weten toen ze tijdens de voorstelronde zei: “Dankzij mij ben je nu getrouwd!” Een duidelijk signaal die ik niet zag. Het enige wat ik op dat moment dacht: “Heb ik iets gemist?”

Ik baal er zo van. Dat ik niet voor mezelf ben opgekomen toen het niet meer leuk werd. Maar het is alsof je alleen de knop hoeft te vinden, in te drukken en ik doe alles wat je zegt.

Maar dit keer heb ik het door

’s Avonds lag ik ons gesprek te analyseren. Wanneer drukte ze de knop in?

Feestjes zijn sowieso niet echt mijn ding. Ik zie er een beetje tegen op. Waarschijnlijk zijn er allemaal mensen die ik niet ken. Maar goed, ik heb aan mijn onzekerheid gewerkt en sta open voor nieuwe contacten.

Tijdens het eten merk ik dat ik me op me gemak voel. Mooi. Zie je, ik wordt er steeds beter in.

Ze komt naast me zitten..

..terwijl ik in gesprek ben met iemand anders. Heel subtiel word het een gesprek met z’n drieën en daarna met ons tweeën.

Ze stelt een vraag en ik vertel over mijn burn-out twee jaar geleden. Ze luistert en leeft met me mee.

Aardige mevrouw, denk ik. Nu moet ik ook iets aardigs terug doen. Ze heeft blijkbaar ook nog geholpen in die moeilijke tijd toen ik niet kon trouwen omdat ik geen geboorte-akte had. Stom dat ik dat niet meer weet!

Aha.

Dat was het knopje dus.

Je bent mij iets schuldig verhaal

Mensen die manipuleren zijn super slim. Nou ja, ze hebben ‘het vak’ in ieder geval goed onder de knie.

Nog voor ik haar had ontmoet had ze mijn dankbaarheid verdiend. Ik heb het vanochtend opgezocht. Het was een e-mail die ze stuurde. Ik kende haar niet, maar ze had gehoord van mijn verhaal. Ze werkte bij de gemeente en was zo aardig een stukje te kopiëren en te plakken van de website. Informatie die ik allang wist.

Ik had een mail terug moeten sturen met: “Dankjewel voor de moeite, maar ik heb er niets aan”. In plaats daarvan heb ik haar uitgebreid bedankt en op de hoogte gehouden van het proces..

Tadaa mijn zwakke punten op een presenteer blaadje

  • Ik ben te aardig en wil de vrede bewaren.
  • Ik ben bang voor ruzie en ongemakkelijke sociale situaties.

Waar was ik?

Oja.

Ik knijp mijn theezakje uit en luister aandachtig naar haar verhaal. Haar man heeft ook een burn-out gehad, twee keer zelfs! Daarom drukt ze me op het hart niet in dezelfde valkuil te stappen.

Ja duh. Natuurlijk ga ik het geen tweede keer doormaken, ik heb mijn lesje wel geleerd. Ik ben intussen een ander mens.

Maar dat zeg ik niet. (Zou onaardig zijn toch?) Ik neem het advies serieus en vertel over een kleine terugval in januari. Daarna vraag ik haar hoe zij het heeft ervaren, het is namelijk ook niet makkelijk voor de partner.

Ka ching! De eerste beloning is binnen

Onbewust geef ik haar die. Door mijn begrip en waardering te tonen voor wat ze allemaal gedaan heeft.

Niet omdat ik dat zelf wil. Feitelijk heeft ze nog niets voor me gedaan. Nee, ik ben iets aan het doen wat zij wil. Ik ben als het ware voor-geprogrammeerd.

Oh, dankjewel dat ik aan mezelf mag denken!

Ik sip aan mijn thee terwijl er een grote schaal watermeloen op tafel word gezet.

“Je mag gewoon gaan hoor als het je te veel wordt, ik weet hoe jij je voelt.”

“Het is ook wel vermoeiend, feestjes.” Bevestig ik. Hoewel ik er al een stuk beter mee om kan gaan hoor. Ik vind mensen intussen minder eng. Ik pak een stuk watermeloen. “Ik zal zo mijn man een seintje geven, het is ook al half acht inderdaad.”

“En je moet nog een eindje terug rijden. Kijk dat andere stel is ook al vertrokken, ben je sowieso niet meer de eerste die weggaat.”

“Ja precies.” Ik neem een paar grote slokken thee en prop het laatste stukje meloen in mijn mond.

“Het is niet dat ik je weg wil hebben hoor haha. Maar het is echt niet erg als je aan jezelf denkt.”

Het moment dat ik het besef maar niets doe

In mijn hoofd wordt er oorlog gevoerd. Moet ik weg gaan? Of vind ik het nog gezellig? Ik ben nog niet echt heel moe. Maar ik moet wel op tijd stoppen, daar heeft ze gelijk in. Mijn vermogen om keuzes te maken is net in twijfel getrokken.

Ik voel me awkward. Mijn kwetsbare plek.

Als je wil leren omgaan met manipulatie is dit het kritieke punt.

Want ik weet, zij heeft dingen gezegd, ik heb dingen gezegd. Als ik nu blijf zitten is het raar. En mij raar voelen daar kan ik niet tegen. Dus doe ik maar wat ze zegt. Ik sta op. Glimlach vriendelijk naar de anderen. En loop linea recta naar mijn man.

Hij is in gesprek met háár man. Ik luister even mee en wacht tot een goed moment voor ‘de aankondiging’ van ons vertrek.

Maar gelukkig springt mijn redder in nood mij te hulp.

Zij, die die ervoor gezorgd heeft dat ik kon trouwen, schiet weer te hulp door haar man respectloos te onderbreken met de mededeling: “Tanja wil naar huis.”

Iedereen kijkt ons aan en ik weet niet hoe snel ik buiten moet zijn.

Fijn voor haar, niet voor mij

Wanneer je wordt gemanipuleerd heb je het meestal niet door. Er wordt zo op je gevoelens ingespeeld dat je denkt dat je iets doet uit eigenbelang. Achteraf voel je je schuldig. Waardoor degene die jou beïnvloed steeds meer zeggenschap over je krijgt.

En het stomme is. Degene die manipuleert heeft het zelf meestal helemaal niet door. Ze denken echt iets goed te doen voor de ander. Wat ze tijdelijk ook een goed gevoel geeft.

Ik had gelukkig een akelig gevoel. Ik wordt steeds gevoeliger voor dit soort dingen, herken het een stuk sneller dan eerder. Daarom wil ik ook anderen helpen omgaan met manipulatie. Want het is echt niet gezond. Vooral als het om dichte relaties gaat, zoals je partner of ouders/kinderen.

De volgende keer laat ik me dit niet meer gebeuren.

En ik had mijn thee nog niet eens op!

 

PS. In de blogpost Hoe de opoffering van mijn moeder mij onzeker heeft gemaakt, lees je hoe manipulatie ervoor heeft gezorgd dat ik onzeker ben geworden en wat je daar aan kan doen.