Burn-out, een jaar later

Hoe heb ik het 1ste jaar overleefd na mijn burn-out? Hoe heeft een simpele schema mij geholpen? In dit artikel vertel ik mijn ervaring en geef ik een paar tips die je kunnen helpen.

Nu ik terug kijk op het afgelopen jaar, kan ik zeggen dat er een hoofdstuk afgesloten is.

In het begin was ik totaal van slag, teleurgesteld in mezelf en wanhopig. Hoe kan ik hier ooit weer uit komen? Het enigste waar ik aan kon denken was: “IK KAN HET NIET MEER!”

Wat kun je niet meer? Vroeg mijn man telkens. Alles niet meer. Ik kon het niet uitleggen. Alles was te moeilijk. Ik kon mezelf niet uit bed krijgen, ik kon mijn kleren niet aantrekken, ik kon mezelf niet afdrogen na het douchen. Het was gewoon te zwaar.

Ik was teleurgesteld in mijn gezondheid. Hoe kon ik nou zó veel uiteenlopende klachten hebben. Ik had van alles: ontstekingen, pijn, allergische reacties, infecties en met mijn psyche was het ook niet al te best gesteld.

Het ging eigenlijk een tijdje al wat beter. Ik had een mindfulness cursus achter de rug en deed het al rustiger aan naar mijn idee. Maar na de verhuizing verslechterde mij toestand razendsnel. De klacht die nu voorop stond was buikpijn. Elke dag.. Zo erg dat ik niets meer kon.

Fase 1: Acceptatie en rust.

  • Vraag hulp.

Je zit in een crisis, je lichaam weigert ALLES. Het is niet alleen dat je niet kunt werken, je kunt niet meer slapen, je kunt je niet aankleden, je kunt geen eten voor jezelf bereiden. Laat staan iets voor anderen doen.

Nu is het belangrijk dat je beseft dat je dit niet meer zelf kunt oplossen. Natuurlijk, je wil geen last zijn voor anderen. Maar daar is het te laat voor. Als je geen hulp aanvaard gaat het allemaal alleen maar langer duren, wat juist erger is voor degene die jou helpt. Dus je hebt geen keus. Laat anderen je helpen en ga naar de huisarts.

  • Neem rust.

Meld je ziek, en doe alleen nog maar wat je lichaam zegt. In het begin zal dat moeilijk zijn, want je heb al heel lang de signalen van je lichaam genegeerd. Maar nu je lichaam zo duidelijk schreeuwt om aandacht wordt je wel gedwongen. Wat ook lastig is dat je tegenstrijdige signalen krijgt. “Ik kan niet slapen!” “Ik heb honger ik moet iets eten!” “Nee ik kan niet opstaan, ik moet liggen!” “Slaap nodig!”

Hier bij komt hulp erg van pas, misschien kan iemand wat te eten voor je maken of brengen.


Ik kan me nog heel goed herinneren hoe ik een keer ’s ochtends zo erg moe was dat ik besloot die dag in bed te blijven liggen. Ik voelde me meteen een beetje opgelucht. Maar op een gegeven moment begon mijn maag erg te rammelen. Gelukkig kwam het zo uit dat de dag ervoor, ik het niet voor elkaar had gekregen om te koken. Dus had mijn man op de terugweg van zijn werk een hamburger voor me gehaald. Die had ik niet opgegeten en lag nog steeds naast mijn bed. Het was niet het meest smakelijke gerecht in mijn leven maar het had mijn honger gestild. Ook het “dorstprobleem” was al snel opgelost toen ik een kop koud geworden thee van de dag ervoor zag staan die mijn lieve zorgzame man mij gebracht had.


Fase 2: Bouw aan een routine.

Burn-out een jaar later

 

  • Maak een schema voor jezelf.

De meeste huisartspraktijken in Nederland hebben tegenwoordig één of meerdere praktijkondersteuners. Dat kan bijvoorbeeld een psycholoog zijn, waar je dus kosteloos gesprekjes mee kan voeren. Dit kan je heel goed helpen om weer overzicht in je leven te scheppen. En te achterhalen wat de dingen zijn die jouw lichaam zoveel energie kosten. Hij of zij kan misschien je vastgelopen gedachten doorbreken met een nieuwe invalshoek op de situatie. Maar in het begin na de crisis is dit misschien nog teveel. Je lichaam moet bijkomen en heeft rust nodig.

Wat is het belangrijkste wat je voor elkaar moet krijgen?

Je lichaam heeft een vast ritme nodig. Op gezette tijden eten en slapen.

Het is erg fijn als je ergens op terug kunt vallen. Je schema wordt je basis. Als je weer helemaal van slag bent kijk je naar je schema en je weet weer waar je bent. Het is goed om ’s ochtends naar je schema te kijken en dan meteen al te bepalen wat je gaat doen in de blokken tussen je pauzes. Bijvoorbeeld: van 8:00 – 11:00 in de tuin zitten en boek lezen. Van 11:00 – 13:00 in bed liggen. Van 13:00 – 15:00 een film kijken. Van 15:00 – 17:00 piano spelen.

De activiteiten die je inpland zijn dingen je graag doet. De kunst is om aan het eind van de dag zo veel mogelijk energie over te houden zodat je je reserves kunt gaan opbouwen.

Soms is het lastig om iets te bedenken, maar probeer wel iets in te vullen. Het is niet erg als je toch iets anders gaat doen als je daar zin in hebt, maar als je niets opschrijft zal het lastiger zijn de weg terug te vinden als je nergens zin in hebt of uit balans raakt.

Update: Ik heb een schema voor je gemaakt die je kunt uitprinten en elke dag opnieuw kunt invullen!

  • Houd je aan je schema.

Je zult merken dat na verloop van tijd (een aantal weken of maanden) je lichamelijke klachten gaan afnemen. Je hebt dan ook weer wat meer energie en je denkt al wat meer te kunnen doen. De crisis is over. Het zou mooi zijn als je een bezigheid kunt vinden waar je voldoening uit put en energie van krijgt. Maar let op dat je niet te snel weer allerlei ‘verplichtingen’ aangaat. Je reserve batterij is een klein beetje opgeladen en daarom voel je dat je al veel meer aan kan. Maar deze is net zo snel weer leeg. Probeer aan het eind van elke dag een beetje energie over te houden, zodat je langzaam maar zeker je reservebatterij weer aanvult.

In overleg met je “begeleider” zou je kunnen beslissen om je schema te upgraden. Werk in kleine stappen. Als je te snel wil, is de kans groot dat je na een paar dagen al je opgebouwde energie weer kwijt bent en opnieuw bij af moet beginnen. Dat zou erg zonde zijn. Houd dus ook hierbij in gedachten dat het uiteindelijk ook voor je naasten beter is dat je rustig aan opbouwt..

Ik had bijvoorbeeld heel lang als ‘verplichtingen’ om de was te doen, drie keer per week te koken, een uurtje werken op zaterdag en een vergadering bijwonen op zondag. De rest van de tijd vulde ik op met in de tuin zitten en rond kijken, lezen over plantjes en diertjes die ik zag. Dat gaf de ruimte in mijn hoofd die ik heel hard nodig had. Om alles wat er was gebeurd te verwerken.

Deze fase duurt het langst, maar probeer je nog geen zorgen te maken over de toekomst. En het is niet erg om bezig te zijn. Blijf rustig werken aan je gezondheid en probeer te leren wat jou energie kost en wat jou energie geeft.

Fase 3:

Ondertussen is het alweer een jaar later, en ben ik beland bij fase 3. Wat deze precies gaat inhouden weet ik nog niet. Ik heb mijn schema ondertussen weer geüpgraded en ben benieuwd hoe het zal gaan. Lichamelijke klachten zijn zo goed als allemaal verdwenen 😀 Soms als ik weer eens een keer last krijg van mijn buik of iets anders, dan probeer ik meteen heel goed naar mijn lichaam te luisteren en weer een stapje terug te nemen.

Het was een jaar van lichamelijk pijn en ongemakt. Een jaar van evenwicht bewaren en kwijtraken. Een jaar van ontdekken en leren kennen. Een jaar van malen en zagen. Om straks weer iets moois op te bouwen. ?