De Perfecte Perfectionist

Perfectionisme, zucht. Wat kan ik daar over zeggen? Het heeft zo zijn voor en nadelen. Als je bezig bent met een bepaald project, kan perfectionisme je een level hoger kan brengen. Maar in het algemeen, in het dagelijks leven, kost het je vaak te veel energie en zijn de daardoor perfecte resultaten overbodig. Hoe hou je jezelf in balans?

Dat is iets waar ik graag meer over wil leren. Als je perfectionistisch bent, dan ben je namelijk vaak ook kritisch. Naar jezelf, en naar anderen. Vaak zijn dingen dan niet goed genoeg naar jouw smaak. En daar heb je last van..

Een voorbeeld van perfectionisme

Ik houd een dagboek bij, mijn hele leven al, nou ja, zo nu en dan. Vaak schrijf ik dan aan de rechter kant, en maak ik aan de linker kant tekeningetjes. Nu is het me opgevallen dat die tekeningetjes regelmatig ‘niet mooi genoeg’ zijn, en ik dan die bladzijde eruit scheur. Maar, daarmee scheur ik ook het verhaaltje dat aan de achterkant stond eruit. Dus die schrijf ik dan weer opnieuw over. En ook het verhaaltje die erna kwam, want anders staat het niet meer op volgorde. Je zou denken, wat een overdreven gedoe. Maar dit is nog niet alles. Als ik op de helft ben van zo’n boekje, lees ik weer even terug wat ik eigenlijk allemaal neergepend heb. Dan kom ik erachter dat ik ondertussen anders over dingen denk, of een situatie eerder verkeerd heb ingeschat.. Én dat mijn handschrift hoe verder hoe slordiger is geworden. Dus? In de vuilnisbak!

Waaaaah.. Wat verschrikkelijk. Ik vind het nu echt jammer dat ik dat gedaan heb (meerdere keren), en niet meer terug kan kijken naar mijn gedachten en dingen die me bezig hielden vroeger. Ook al waren ze misschien awkward..

Ik vond deze passende foto op tumblr:

http://opschrijven.tumblr.com/post/152106424717

Een ander voorbeeld

Ik wil heel graag een keer een mooie tekening maken van Joachim, mijn man. Maar dat is echt een uitdaging. Hij wil namelijk niet getekend worden. En hij gaat al helemaal niet poseren. Dus als hij een keer stil zit (een boek aan het lezen is bijvoorbeeld) dan moet je je kans grijpen. En nee, dan is het dus geen tijd om perfectionistisch te zijn, want na een paar minuten gaat hij weer verzitten.

Nu heb ik laatst weer een keer die kans gekregen, snel pakte ik potlood en papier en ging ik schetsen. Vorm van het gezicht.. een neus.. ogen.. en wat haar. Hoe valt het licht.. .. Tijd is op!

Een schets is niet perfect

Zo ver ben ik gekomen dus. Normaal zou ik dit denken: “De kans dat hij weer precies in die pose gaat zitten is heel klein – dus ik kan mijn tekening niet afmaken – dus dan kan ik het net zo goed weggooien.” Maar nu ik steeds meer bewust ben van die perfectionisme doe ik dat niet. En achteraf ben ik blij dat ik deze schets toch bewaard heb. Want als ik altijd zo alles blijf wegdoen houd ik niets meer over haha.

Ik ben benieuwd, als ik dit bewust blijf doen, zal het dan steeds makkelijker worden? Zal het ooit lukken om gelijk tevreden te zijn met iets wat ik gedaan heb, in plaats van achteraf? Automatische denkpatronen.. lastig te doorbreken. Maar het zou wel moeten kunnen. Ik ga proberen meer van dit soort voorbeelden te verzamelen in mijn hoofd. Zodat ik op een gegeven moment een groot archief met bewijzen heb dat het niet erg is om onperfecte dingen te maken. 🙂

Een andere manier om perfectionisme te verslaan is door stil te staan bij wat het je allemaal kost.. In dit filmpje leg ik uit waarom en hoe. 🙂