Laat jij je energie opslokken door deze rare hersen kronkel?

Gisteren zijn we naar Phantasialand geweest, een pretpark in Duitsland. Het was trouwens heel erg leuk, een aanrader (als je van intense attracties houdt). Maar goed, ik kreeg daar een inzicht, die wil ik graag met je delen.

“Hoe laat zullen we vetrekken?” vraagt mijn man. “Zo vroeg mogelijk?” zeg ik. Want ja, je wil er natuurlijk zo lang mogelijk zijn. Zodat je alle attracties tenminste één keer hebt gehad.

We lopen het park binnen. Het is prachtig. We zitten in het gedeelte ‘China Town’. De beplanting is helemaal mijn smaakt. Japanse esdoorns, bamboe en rotsplantjes. De eerste attractie die we tegenkomen is een wildwaterbaan.

Als we in de rij staan komen we een bordje tegen. “You will get soaked!” staat erop. We kijken elkaar aan. We hadden beter deze als laatste kunnen doen, zeggen we tegen elkaar. Ah ja, het zal toch wel meevallen?

Als we in het bootje zitten worden we eerst in een speciale lift omhoog gehesen. Terwijl we ons afvragen wat ons te wachten staat, vraagt één van de jongens, die ook in ons bootje zit, of we hier al eerder in hebben gezeten. Nee dit is de eerste keer. Hij grijnst. Je gaat genieten!

Als ik maar niet heel nat word, denk ik bij mezelf.

We hebben er niet alles uitgehaald, maar wel alles gemaakt van onze energie

Dan gaat de liftdeur open en ik zie een steile afdaling. Ik grijp me vast aan de reling. Daar gaan we!

Een watersplash later ben ik tot op mijn onderbroek nat. Ik heb de golf krampachtig geprobeerd te ontwijken, maar het mocht niet baten.

Ik geef me er aan over, erger kan het toch niet meer. De rest van de attractie, en de dag, genieten we met volle teugen.

Na de snelste achtbaan ter wereld, de langste boemerang-achtbaan, en de ‘Black Mamba’ was ik misselijk. Geen achtbanen meer voor mij. We hebben lekker gegeten, gewandeld en een paar rustige attracties gedaan. Hoewel we niet overal in zijn geweest, hebben we erg genoten en vooral lekker samen geweest en de tijd gezellig doorgebracht. We lieten onze volwassen logica varen en mengden ons tussen de lachende kinderen in.

Eigenlijk zouden we meer als kinderen moeten zijn.

Niet alles beredeneren, maar gewoon gaan. Kinderen denken niet: wat is de kortste route of wat is het goedkoopst.

Hoe vaak mis je het doel van de activiteit die je doet, omdat je het persé helemaal perfect wil doen, iets niet wil missen of omdat je er alles uit wil halen?

Het lijkt wel dat we met z’n allen last hebben van een moderne dwangneurose

Moet je je hele social media tijdlijn bekijken tot aan het laatste bericht, omdat je niets wil missen? Alle nieuwsberichten, omdat je op de hoogte wil zijn? Niet uitschrijven voor nieuwsbrieven, want wie weet zit er een keer een aanbieding tussen. Lees je alle nieuwe blogs in je feedreader?

Ga je naar een “all you can eat”, om je buik zo vol te eten dat je de rest van de dag misselijk op de bank ligt? Moet je persé de klokhuis van een appel afkluiven, omdat je opa de oorlog heeft meegemaakt? Moet je met die stomme klant werken omdat je anders omzet mist?

Werk je tot de laatste minuut van de dag? Maak je je energie altijd op tot de laatste druppel? Kijk je die saaie film af?

Zet je hersenen eens op een standje lager en geef je over aan je gevoel

Probeer eens tenminste voor één dag niet zogenaamd logisch na te denken, maar meer te voelen. We denken veel te ver.

Vraag je af: waarom doe ik dit eigenlijk? Wat was mijn originele plan? Wilde ik genieten van ons gezellige samen zijn, of was mijn doel om zo veel mogelijk attracties te bezoeken? Alleen even kijken of ik al antwoord heb van die en die, of elke e-mail in mijn mailbox sorteren? Een literair kunstwerk publiceren of was ik van plan iets te schrijven waarmee ik nuttig ben voor mijn lezers?

Ik betrap me er nog steeds op dat ik soms veel te lang bezig ben met het maken van een plaatje bij een blog. Vandaag bedacht ik me, waarom ben je dit eigenlijk aan het doen? Oja, ik wilde een post schrijven om mijn minicursus (die volgende week online komt) subtiel aan te kondigen. :p

Het is zonde, al de energie dat het kost, die je niet dichter bij je doelen brengt

Ik weet dat het moeilijk is. Mijn brein doet ook nog steeds lastig. En dat terwijl ik al jaren oefen om meer in harmonie met mezelf en mijn lichaam te leven.

Ik krijg wel eens de vraag: mijn hoofd en mijn lichaam voelen als twee verschillende dingen. Ze voelen van elkaar gescheiden. Hoe krijg ik het voor elkaar dat ze beter gaan samenwerken?

De afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest om iets te maken waarmee je dat leert. Een online cursus. Gewoon via e-mail, makkelijker kan het niet. Ik ben er erg enthousiast over. Bij de proefkonijnen vallen er allerlei kwartjes en ze maken grote stappen vooruit.

Update: je kunt je nu hier aanmelden voor de online cursus: “voel je nuttig, zónder jezelf voorbij te lopen”!

Ik wens je een fijne dag, geniet ervan en laat die rare tik, om alles eruit te halen wat er in zit, even varen. 🙂