Mijn verhaal

Een cadeau dat ik van mijn moeder heb gekregen, is dat ik als kind de mogelijkheid kreeg om al mijn verschillende interesses te ontwikkelen. Van toneelspelen tot kunstschaatsen, keramiek en schaken, van alles heb ik gedaan. Dat heeft me een sterke overtuiging gegeven, dat wat ik ook zou willen, ik kan het leren en er goed in worden.

Maar er ontwikkelden tegelijkertijd ook destructieve overtuigingen. Ik had onder andere last van FOMO. Fear of missing out.


Ik ben 18. Ik blader door het boekje met alle verschillende opleidingen die ik nu zou kunnen doen. Een lijst die niet ophoud. Ik ben voorbereid op elke mogelijke toekomst. Ik heb uitgestorven talen geleerd, want ja.. je weet maar nooit. Extra vakken gevolgd, zodat er niet één opleiding op deze lijst ontoegankelijk zou zijn voor mij. En mocht ik een hele andere kant op willen dan kan dat ook, ik heb namelijk ook een 9-jarige vooropleiding theaterdans achter de rug en een aardige privé opleiding in pianospel.

Ik ben 18. De wereld ligt aan mijn voeten, ik heb verkering met een ontzettend leuke en lieve jongen waar ik oud en gelukkig mee ga worden. Ik heb mijn rijbewijs binnen. Ik doe veel vrijwilligerswerk, waar ik voldoening uit haal. Maar vandaag voelt dat alles ineens heel ver weg. Ik voel me leeg. Ik voel me alleen. Ik probeer mijn kersverse vriendje uit te leggen waarom ik zo veel moet huilen maar hij begrijpt het niet. Ik begrijp het zelf niet.


Er volgen vier donkere jaren met enkele lichtpuntjes. Ik leer dat het leven zwaar is. Dat vanaf het moment dat je ’s ochtends wakker wordt, je je vooruit moet slepen, je verplichtingen nakomend. Ik trouw. Maar leer ook dat mensen je niet altijd dat kunnen geven wat je nodig hebt. Ik leer dat op vakantie gaan een manier van afleiding is, die niet werkt. Ik leer dat zelfs als je jong bent, je je oud en krakkemikkerig kan voelen. En het belangrijkste is, dat ik leer dat het leven geen zin heeft en dat je er net zo goed een eind aan kunt breien. Alleen zeg je dat niet hardop want anders wordt je uitgemaakt voor egoïst.

Ik ga naar de dokter, wie weet kan hij mijn leven iets dragelijker maken. En daar krijg ik een ander mooi cadeau: “Je gedachten zijn gewoon een beetje elektriciteit in je brein, wie zegt dat ze waar zijn?”.

Ik krijg hoop.

Ondanks de informatie die ik krijg over overspannen zijn, en ik een cursus mindfulness volg, krijg ik het toch voor elkaar om een paar maanden later compleet in te storten. Een burn-out. Maar wat ben ik gelukkig! Mijn lichaam trekt aan de handrem en dat kan maar één ding betekenen. Ik ben fout bezig.

De manier waarop ik mijn leven onbewust heb ingericht klopt niet. We zijn niet bedoelt om ons vooruit te slepen elke dag. We hoeven geen liefde, respect of waardering van anderen, want als volwassene kan ik in mijn eigen behoeften voorzien. Het leven heeft wel zin! Wat dat precies inhoud voor mijzelf, weet ik nog niet, maar dat ga ik gewoon uitzoeken. Ik ga daar goed in worden! En dan ga ik andere mensen helpen hetzelfde te doen.

Een cadeautje van mijn lichaam.

Twee jaar later herken ik mezelf weer terug. Ik heb weer het zelfvertrouwen dat wat ik ook wil, ik het voor elkaar ga krijgen. Ik start zelfs een eigen bedrijf, iets wat ik super eng vind. Maar ik heb nog iets heel belangrijks wat ik eerst niet had. Een richting, een focus waar ik heen wil. Ik heb mijn leven versimpeld. Alles wat er niet bij hoorde, heb ik weggedaan.

Nu leef ik eindelijk, in harmonie met mezelf.