Time-Out

Daar zit je dan, dacht je dat het zo goed ging. Ik had veel meer energie, ik voelde mij opgewekt en vrolijk. Had een positief gevoel over de toekomst. Ik deed steeds meer mee met allerlei activiteiten. Maar dan BAM. De realiteit slaat keihard terug. Welkom burn-out terugval.

“Zo, ga er nu maar eens goed over nadenken wat je fout hebt gedaan.” Alsof ik een kind ben die vervelend is geweest en een time-out krijgt, op de trap moet gaan zitten rustig worden. Zo voelde ik mij vannacht toen ik weer niet kon slapen. Een soort straf, eigen schuld, dikke bult. Als kind zijnde weet je het dan wel, wat je fout hebt gedaan, ook al wil je dat misschien niet toegeven. Maar, waar is het dan mis gegaan? Wat heb ik fout gedaan? Ik heb geprobeerd goed aan mijn schema te houden. Oké het lukte niet altijd. Of vaak niet. Maar ik had wel een soort structuur, toch? Dat is toch goed? Of heb ik het niet goed begrepen? Het werkte wel! Het ging zo goed de laatste tijd!

Gister middag voelde ik het al. Ik kan nu al een paar dagen weer niet in slaap komen en word ik vaak wakker. Buikpijn. Oorpijn. Het lijkt anderhalf jaar geleden weer opnieuw. Ik voelde me ‘niet zo lekker’ dus zocht ik naar iets wat me zou kunnen kalmeren. Toen kwam ik de ‘Calm Down Jar’ tegen op internet. Een d.i.y. potje met glitters, water en lijm, bedoeld voor kinderen. Je schud het en dan kijk je hoe de glitters langzaam neer dwarrelen naar de bodem van het potje. Mindfulness voor kinderen zeg maar. Geweldig! Dat is echt iets voor mij en het is super simpel.

Dat ga ik maken, dacht ik (lees hier hoe). Ik heb een leeg potje, glitters, lijm en water in huis. Ik hoef niet helemaal naar de winkel. Ik voelde me meteen een stuk blijer. Ik had iets gevonden om te doen wat niet te moeilijk was. Ik rende naar boven, op zolder ligt nog een oude knutseldoos, daar liggen nog potjes met glitters. Yes! Gevonden! Ik rende weer naar beneden, pakte een lege glazen pot. Trok het laatje open waar de lijm lag. Nee. Geen lijm. WAT? Waar is de lijm?! Ik trok alle laatjes open, rende weer naar boven, misschien in de andere kamer. Ik voelde hoe de wanhoop in mijn lichaam begon te borrelen. Ik rende weer naar beneden. Het zal toch niet waar zijn. WAAR IS HET?!? WAAROM?! Waarom, wanneer ik mijn kalmeerpotje het hardst nodig het, IS HET ER NIET! Mijn emoties liepen over en ik barste in tranen uit.

Ik moest zo erg huilen. Het leek alsof alles weer opnieuw eruit kwam. Het besef drong langzaam door. Het gaat weer niet goed. Maar hoe kan dat nou? Het ging juist toch de goede kant op? Dit alles probeerde ik vannacht te analyseren. Waarom was ik zo van slag door het verdwijnen van de lijm? Waarom kan ik nu al de 5de nacht op rij niet meer slapen? In gedachte stelde ik me voor dat een toekomstige ik, terug in de tijd had gereisd en naar me toe kwam. Ze gaf me een knuffel en zei dat het wel goed zou komen. Ze aaide mij over mijn hoofd terwijl ik in bed lag te worstelen met mijn slapeloosheid. “Het komt goed, ik kan het weten, ik kom tenslotte uit de toekomst.” Ze gaf mij een kus op mijn voorhoofd en ik voelde eindelijk het heerlijk lichte gevoel van slaap. Eindelijk!

Mijn man Joachim geeft mij ook een knuffel, hij is gelukkig wel echt haha. Oh, ik vind het zo sneu voor hem dat hij ook steeds wakker wordt door mij. Maar nu voel ik mij goed, ik voel de slaap al. Alleen.. Waarom staat het licht aan? Dat is raar. We laten toch nooit de lamp aan als we gaan slapen? Of.. o nee, het zal toch niet.. Dit is toch niet weer zo’n super realistische droom die straks in een nachtmerrie verandert! Op het moment dat ik dit denk, wordt de knuffel die mijn man mij geeft steeds strakker. Ik krijg geen lucht meer. Ik probeer me los te wurmen. Is het mogelijk dat ik mijn droom kan beïnvloeden? Ik probeer mijn angst te overwinnen. Ik wurm me los en opeens voelt het minder eng. Ik lig nog steeds in bed en heb een één of ander rood kostuum aan. Ik praat met Joachim en het lijkt allemaal goed. Er verschijnt een zwevende televisie, zo’n ouderwetste, met van die antennes er bovenop, en ik zie mijzelf in een soort kinderprogramma. We lachen erom, ik heb ook daar mijn rode kostuum aan, het is een soort ridderpak. De film speelt zich af in een tekenfilm wereld met een nep blauwe lucht en groen gras. De camera draait naar rechts en daar staat Joachim, ook in een rode ridderuitrusting. Plotseling kijk ik naast me. Joachim is weg! Ik kijk naar de deur van de slaapkamer. Die gaat langzaam open, en daar achter staat een babybox. Daarin ligt het hoofd van Joachim en hij grijnst naar mij door de spijlen heen. Angst overvalt mij weer. Ik kan er niet aan ontsnappen. Ik moet wakker worden! HELP! Ik weet dat ik droom. Ik voel dat ik op mijn rug lig en dat Joachim gewoon naast mij ligt. Ik voel me verlamd maar ik probeer toch met mijn hand Joachim wakker te maken terwijl ik om hulp roep. HELP! Help mij! Probeer ik uit mijn verlamde keel te persen.

En dan, wordt ik wakker, eindelijk. Ik lig rustig op mijn buik. Ik heb niet geroepen. Het was maar een droom.