Van jezelf houden, hoe doe je dat?

Ze schreeuwt het uit van de pijn.

Nou ja, niet hardop dan. Want zo’n vrouw is het, aan de buitenkant zie je niets. Tenminste, normaal niet, maar nu zie je haar uit alle macht haar spieren aanspannen, want de baby wil eruit. Maar we zijn er nog niet. Paniek!

Na een verschrikkelijk lange rit met de ambulance, komt ze aan in het ziekenhuis. Ze rent naar binnen en daar, in de garderobe tussen de jassen en kapstokken, wordt de baby geboren.

Zooo blij dat alles goed is gegaan, strekt ze haar armen uit om haar lieveling voor het eerst vast te houden en in de ogen te kijken.

Maar zonder enig uitleg, neemt de kraamvrouw de baby mee.

Er verstrijken twee dagen voordat ik dan eindelijk terug mag, naar mijn mama.

Ik vond het altijd zielig voor mijn moeder. Maar voor het eerst dit jaar, bezag ik deze gebeurtenis eens vanuit een ander perspectief.

Vanuit die van mezelf.

We zijn allemaal opzoek naar hetzelfde

Heb je wel eens gehoord van dat experiment dat ze gedaan hebben met pasgeboren zieltjes? Ze gaven ze alles wat ze lichamelijk nodig hadden. Voeding, warmte en schone luiers. Maar wat ze niet kregen was liefde. Ze werden niet vastgehouden of gewiegd. Niet gekust of geknuffeld. En wat gebeurde er? Ze gingen stuk voor stuk allemaal dood.

Ik heb geen officieel iets kunnen vinden waarin bevestigd wordt dat dit echt is gebeurd. Maar zelfs al zou het verzonnen zijn, het is niet te ontkennen dat we allemaal hunkeren naar verbinding.

Ook als volwassenen. Liefde geeft zin aan het leven. Liefde voor je kinderen, je partner, de vreemdeling die je blog leest. Het motiveert ons om te doen wat we doen. Maar ook liefde voor de natuur, sport of kunst. Zonder liefde zou er geen reden meer zijn om ’s ochtends je bed uit te klimmen, ooit nog meer.

Als de liefde van een ander niet genoeg is

We zitten op een kleedje in een prachtig weiland omlijst met grote bomen. “Hij is bedoeld om je warm te houden in de winter.” Joachim geeft me een zelf gebreide sjaal. Terwijl ik zijn brei-vaardigheden bewonder zegt hij nog iets. Ik versta het bijna niet omdat ik het niet durf te geloven. Mijn ogen lopen vol. Echt?! Wil jij echt voor de rest van je leven van me houden? Ik krijg een bijpassende ring.

Vanaf dat moment dacht ik dat er nu voor altijd in mijn behoefte aan liefde zou zijn voorzien. Oef. Tegenvaller.

Blijkbaar werkt dat niet zo. Als je niet van jezelf houd, dan kan nog de hele wereld van je houden, maar je zal je blijven voelen als zo’n babytje tijdens het experiment.

Maar hoe doe je dat dan? Van jezelf houden?

Als jij voor de spiegel staat en de woorden ‘ik hou van je’ niet over je tong krijgt, werkt dit misschien beter.

Had je dat vroeger ook altijd, dat als je recente foto’s van jezelf zag, je ze dan het liefst zo snel mogelijk verscheurde? Het aparte was dan dat als je een paar jaar later dezelfde foto’s terug zag, je jezelf misschien niet meer zo walgelijk vond maar eerder ‘schattig’.

Om de een of andere reden, indentificeren we onszelf niet meer met onze 5 jaar jongere ik.

Stel je nu eens voor dat je als volwassene je jongere zelf zou tegenkomen. Misschien zelfs als een klein meisje. Stel dat ze nu haar teen stoot. Zou je haar troosten?

Stel dat ze je vertelt wat er allemaal op school is gebeurd, dat ze gepest werd door die grote jongen. Wat zou je zeggen? Wat zou je doen?

Stel dat ze je vertelt dat ze verdrietig is, maar niet zo goed weet waarom. Zou je haar vasthouden? Zou je haar tranen drogen?

Dat meisje dat ben jij. Je hebt je oudere ik nodig. Ze houd van je en weet precies hoe het voelt om jou te zijn. Maar dat niet alleen, ze weet ook hoe het afgelopen is. Ze weet dingen die jij nog niet weet. En ze leeft met je mee, en wil graag dat jij je goed voelt. Ze zorgt voor je als jij dat niet doet.

Zij zit in jou.

Jij bent ze allebij.

van jezelf houden