Waarom je wél afhankelijk wil zijn

Oké, ik snap het.

Iedereen wil graag zijn eigen veters kunnen strikken. Niemand wil een uitkeringtrekker zijn. Het lijkt er soms zelfs op, dat je je zou moeten schamen, als je huursubsidie krijgt.

Nou als dat zo is, zou iedereen zich moeten schamen. Want niemand is compleet onafhankelijk. Niemand zou in zijn eentje kunnen overleven. Zelfs Robinson niet.

Weet je nog? Hij spoelde aan op een onbewoond eiland. Zo’n 28 jaar hield hij het daar vol. Het is natuurlijk een bedacht verhaal, maar wel een mooi voorbeeld vind ik. Hij nam namelijk wel de verantwoordelijk, om voor zichzelf te zorgen. Maar niet helemaal zonder hulp, ookal was hij alleen.

Hij gebruikte gereedschap die hij uit het schipwrak meenam. Ook vond hij daar tarwezaden die hij plante, waarvan hij na een tijdje kon eten. Hij at vruchten en dieren van het eiland, en de bomen gebruikte hij als grondstof om een huis en meubels van te maken.

Onafhankelijkheid bestaat niet

Denk maar eens aan vanochtend. Wat was het eerste wat je deed nadat je wakker werd. Keek je op je telefoon? Misschien om te weten hoe laat het was, of hoe het weer zou worden. Informatie die gratis voor je verzameld is en netjes bij je afgeleverd. Heb je ontbeten? Toevallig een sneetje brood met een plakje kaas? Maar daar heb ik voor betaald zeg je dan.

Mhm, dat heb je. Maar je hebt niet gezaaid, niet gesproeid. Je hebt niet lang gewacht en dan geoogst. Niet gescheiden niet gemalen, niet gekneden niet gebakken. Zelfs niet gesneden in plakken. Dan hebben we het nog niet eens over het plakje kaas.

Wat heb je aan? Een t-shirtje die je hebt gekocht voor een 10tje? Hoeveel mensen en hoeveel werk, hoeveel water heeft het gekost voordat je het aan kon doen om jezelf warm te houden?

Het meisje die het aan elkaar heeft genaaid, had zij eigenlijk niet naar school gemoeten. Of had jij het recht om als kind naar school te gaan zelf verdiend?

Dat denk ik niet

Ja, we leven in een maatschappij, samen met anderen. We zijn allemaal afhankelijk van elkaar. Dat is iets moois. Zeggen dat je niemand nodig wil hebben is een beetje arrogant, vind ik.

Natuurlijk wil je een steentje bijdragen en dat is ook heel erg mooi. Maar alsjeblieft, waarom moet dat uitgedrukt worden in euro’s?

Ik geloof dat iedereen iets kan betekenen voor anderen. Ook jij op jou eigen manier. Soms moet je even de tijd nemen om op onderzoek uit te gaan, om te ontdekken wat dat voor jou inhoud.

We maken vaak de vergissing dat tijd gelijk staat aan geld, en dat een bepaalde hoeveelheid geld, gelijk staat aan een bepaalde hoeveelheid waarde.

Ik vind het droevig om te horen, wanneer mensen die een burn-out hebben gehad vertellen dat ze nu weer x aantal uren aan het werk zijn. Het klinkt alsof ze trots zijn dat ze weer x aantal euro’s bijdragen aan de maatschappij. Alsof die euro’s bepalen hoeveel waard ze zijn.

Iets om over na te denken

De waarde die je hebt als persoon, staat los van de hoeveelheid werk dat je verricht.

Stel dat je op vakantie gaat en twee boeken koopt om op het strand te gaan lezen. Ze kosten beide 15 euro. De ene is een roman, en de andere is een informatief boekje. Je leest ze allebei op vakantie uit. De roman heeft je geëntertaind en een fijne tijd gegeven, en het informatieve boekje heeft je geholpen een belangrijke beslissing te nemen, die in je leven veel positieve gevolgen zou brengen. Welk van deze boeken heeft meer waarde gehad voor jou? Misschien heeft de schrijver van de roman er wel twee jaar overgedaan om zijn boek te schrijven, en de ander maar twee maanden. Is tijd die er in is gestoken of de prijs de beslissende factor die de waarde bepaalt?

Het mooiste zou zijn als je je trots opzij kunt zetten en afhankelijkheid omarmt als een prachtige mogelijkheid.

Ik vond dit een prachtig stukje dat ik las in een blog geschreven door Lisanne van BraveDutchies.

Ik werd ernstig ziek en ik ging keihard op mijn bek. Want als je ziek bent heb je hulp nodig. Het duurde minstens een half jaar voordat ik dat aan mezelf kon toegeven en vervolgens nog een half jaar om er daadwerkelijk om te vragen. Ik zal nooit meer vergeten hoe nederig ik me toen voelde en hoe dankbaar ik was voor de mensen die onmiddellijk op mijn stoep stonden.

De band met de mensen om mij heen is sterker geworden. (…) Zodra je namelijk over je ego heenstapt en om hulp gaat vragen, wenden mensen zich ook sneller tot jou als zij ergens mee in hun maag zitten. Deze wisselwerking zorgde ervoor dat ik tijdens de periode dat het met mij niet goed ging dichter bij mijn familie en beste vrienden kwam te staan dan ooit tevoren.

Mooi hè, hoe afhankelijkheid mensen bij elkaar brengt. Niet alleen op korte termijn, want het geeft je ook de mogelijkheid om de tijd te nemen om op zoek te gaan naar jezelf en je kwaliteiten, zodat je op lange termijn echte waarde kunt creëren voor andere mensen en de maatschappij.

Geef uit overvloed, niet om er iets mee te verdienen of om onafhankelijkheid te zijn. Vergeet niet dat niets wat we hebben, echt verdient is. Het leven is een cadeautje, je mag er zijn en ervan genieten zonder je schuldig te voelen dat je af en toe iets nodig hebt. Gun de ander je afhankelijkheid.