Zo overleef je onbegrip vanuit je omgeving

Of je nu te kampen hebt met een burn-out, een eigen onderneming start of wat voor beslissing dan ook neemt, er zijn altijd mensen die er iets van vinden.

En jij vind daar weer wat van. Want je hebt gewikt en gewogen. Verschillende tactieken uitgeprobeerd. Geleerd van je fouten. En nu ga je het zo doen.

En dan, na al die moeite, krijg je commentaar.

Commentaar waarvan je denkt, volgensmij begrijp je er helemaal niets van. Je heb geen enkel idee waar ik doorheen moet, en toch denk je het beter te weten dan ikzelf.

Toen ik net burn-out was had ik daar behoorlijk moeite mee. Maar ook nu nog wel eens, nu ik bezig ben met het opbouwen van een eigen bedrijfje. Want ja, wat doe ik nou eigenlijk? Het past niet in een standaard hokje. Dat vinden mensen lastig.

Je moet er tegen kunnen, dat je niet weet of het wel gaat werken.

Of dat je niet meteen kan zeggen: zie je, ik ben niet dom bezig!

Je moet er tegen kunnen, de verleiding te weerstaan om jezelf te gaan verdedigen

Want weet je, dat is het enige wat je kan doen. Gewoon toegeven dat jij ook wel eens fout zit, en dat je het ook allemaal niet zeker weet.

Als iemand, die weet dat je overspannen bent, je mee vraagt naar een feestje. Zeg je dan:

“Jammer dat je, na al die tijd, nog steeds niet snapt dat ik daar niet tegen kan!”

Of:

“Misschien heb je gelijk, misschien is thuis blijven niet de beste keuze. Misschien zou het me goed doen om onder de mensen te komen. Maar ik denk dat het me nu te veel energie kost. Op dit moment heb ik andere prioriteiten.”

Wat werkt beter?

Maar welke van de twee uitspraken vlapt er bij jou eerder uit?

Dat komt door je emoties. Het doet pijn als het lijkt dat mensen je niet begrijpen. Maar waarom eigenlijk?

De vraag is, waarom wil je eigenlijk begrepen worden?

Tijdens mijn research naar dit onderwerp kwam ik een interessante blog tegen, van Jade Mazarin. Hij maakte een periode mee in zijn leven dat hij ernstig ziek was. Er was alleen één probleem. Zijn ziekte werd niet erkent door reguliere artsen.

Wat deed dat met hem?

I felt afraid that those around me would think it wasn’t so bad and I was imagining it. And I was very upset when they would get frustrated with me for my fatigue when I couldn’t stop it myself and was trying everything. I began doing research online and explaining to my loved ones what i was finding that I knew was applicable. But sometimes they would believe what I knew, and sometimes they wouldn’t, no matter how I explained it.

Hij legt uit hoe hoe gefrustreerd hij zich voelde door het onbegrip waar hij mee te maken kreeg, vooral als het mensen waren die dichtbij hem stonden.

Maar later realiseerde hij zich waarom het hem zoveel pijn deed:

The truth is, many of us are looking for the approval of those closest to us on some level or another. And often this is disguised by the desire to have someone understand what we are talking about or going through, anything important to us about ourselves. I always thought I just wanted them to “get it.” In reality, I wanted them to get it so that they would be okay with me.

Wat we eigenlijk willen is geen begrip, maar goedkeuring

Zodra je dit beseft gaat er een wereld voor je open. Die van jezelf.

Je denkt: het ligt aan de ander! Maar in werkelijkheid ben jij het, die zoekt naar goedkeuring. Als iemand zegt: wat je doet is raar. Dan voelen we ons ongemakkelijk. We willen niet raar gevonden worden, we willen erbij horen. Dus gaan we het uitleggen, waarom we iets doen. Want als de ander ons begrijpt, dan zal ie ons wel goedkeuren, toch?

Om terug te komen op de titel van deze blogpost: hoe overleef je onbegrip vanuit je omgeving? Het geheim zit ‘m dus niet in nóg beter uitleggen waarom je iets doet.

Het geheim is jezelf beter begrijpen.

Waarom heb ik moeite met onbegrip? Heb ik behoefte aan goedkeuring? Waarom heb ik die behoefte?

Sta je open voor een korte oefening? 

Steeds vaker merk ik dat wat ik van binnen voel, ik op andere mensen projecteer. In een recente instagram post liet ik jullie meegenieten van een gesprek tussen mij en Joachim. We begrepen elkaar totaal niet. Tenminste dat dacht ik.

Gisteren zei ik tegen Joachim dat ik opzag voor vandaag. Hij probeerde me te troosten door uit te leggen waarom het misschien niet erg was als dat ik dacht. “Dat helpt niet.” zeg ik. Door mijn hoofd gaat: hij begrijpt niet hoe moeilijk dat voor me is. “Oke, wat zou je zelf tegen jezelf zeggen dan?” vraagt hij. “Zo maak je het nog erger!” “Hoezo?” “Zo van, kijk eens hoe moeilijk ík het heb, om het juiste te zeggen tegen jou” “Zo bedoelde ik het helemaal niet. Ik dacht dat die vraag je zou helpen beter te begrijpen wat je nodig hebt.” Oepsie 🙈 Ben jij ook wel eens bevooroordeeld dat de ander bevooroordeeld is? #bevooroordeeld #onbegrip #elkaarbegrijpen #begrip #burnout #moeilijk #communicatie #begeleiding #burnoutcoach #overspannen

Een bericht gedeeld door Tanja de Lang (@tanjadelang) op

Kun jij ontrafelen welk gevoel van binnen ik op hem projecteerde?

Laat de Sherlock Holmes in jou los, en laat me in de reacties bij deze post weten wat jou gok is!